یه زمانی دوستش داشتم .. اونم من رو دوست داشت ٬
خودش این جوری میگفت ٬ چند بار بهم تجاوز کرده بود ٬ هنوزم دوستم داره
همیشه آزارش میدادم٬ نمی دونید چه لذتی داشت٬
همیشه من تو خونه بودم و اون به من زنگ میزد که پاشو بریم فلان جا خوش بگذرونیم

نمی دونم چرا جاهامون با هم عوض شده بود .. دختری که صفات مردونه داشت.. نمی دونم چرا ؟
شاید بخاطر این که من پسری بودم که بعضی از صفات دخترونه رو داشتم براش جذاب بودم !
من دوست دخترش بودم اونم دوست پسر من بود..

من هرزش بودم .. هر وقت میخواست ازم استفاده یا سو استفاده میکرد.
دیگه خسته شده بودم ٬ تنها تفریحم این بود که آزارش بدم و لذت ببرم

یه روز بهم گفت دیگه طاقتش تموم شده ٬ ازم پرسید که چرا این قدر آزارش میدم ؟
بهش گفتم که من هر کسی رو که دوست دارم می آزارم

گفت من دیگه نمی تونم ادامه بدم امیر٬ تو یه بیماری
گفتم تازه منو شناختی ؟ این بیماری یکی از امتیازات اخلاقی منه..ولی من دوستت دارم که آزارت میدم

گفت میرم ٬
گفتم اگه بری دیگه نمی تونی برگردی ٬ اگه برگردی من دیگه اون امیر سابق نیستم ٬
گفت میرم
گفتم برو ولی دیگه برنگرد
رفت ولی بعد مدتی برگشت ٬

بهم گفت من برگشتم ٬ هرچقدر خواستی آزارم بده
بهش گفتم که من دیگه آزارت نمی دم ٬ چون هرکی رو که دوستش دارم می آزارم
اشک ریخت ولی مهم نبود ٬ من یه سنگ سرد بودم

خیلی وقته که کسی رو آزار ندادم ٬
دنبال یکی میگردم که آزارش بدم ٬
خیلی وقته که لذتی نبردم ٬