درود

خیلی وقت بود می خواستم در مورد بزرگان سبک کانتری بنویسم. راستش چند نفری توی این سبک هستند یا بهتره بگم بودند که من از بقیه بیشتر دوستشون دارم که این ها هستند :

۱. مرحوم کارل پرکینز
۲. مرحوم جانی کش
۳. تریشا یروود
۴. باب دیلن

 
مورد سوم خانمه جوونه و جای خواهری خوب چیزیه و امیدوارم که کوفت شوهرش بشه
البته شوهرش هم یه خواننده محبوب و مشهور کانتری کانادایی کار درست هست ٬ جای برادری ٬شوهره هم خوب تیکه اییه !! !!

از میان این سه تا جانی کش یه چیز دیگه اس ٬ مرد دوست داشتنی کانتری٬ با تمام وجود این مرد رو دوست دارم و براش احترام خاصی قائلم ٬ صدای دلنشین و گرمش و همین طور موسیقی و ترانه های تاثیر گذارش اون رو به ستاره کانتری دهه ۵۰ آمریکا تبدیل کرد.

• 
   بیوگرافی :

John R Cash معروف به جانی کش ٬ متولد ۲۶ فبریه ۱۹۳۲ در شهر Kingsland (نشويل) از ایالت ممفیس تنسی آمریکا متولد شد.
سبک : کانتری ٬ کانتری راک ٬ راک اند رول ٬ راکابیلی
در سال 1935، دولت پرزیدنت روزولت به کشاورزان جنوب آرکانزاس پیشنهاد داد به مناطق شمالی مهاجرت کنند و خاک حاصلخیز آن را بیازمایند. خانواده جانی کش تن به این هجرت داد. آنها به کمک هم توانستند 20 هکتار زمین را برای کشت پنبه شخم بزنند.

جانی سه ساله هم دوش به دوش بقیه در مزرعه کار می کرد . عصرها، وقتی کار در مزرعه تمام می شد، آنها در ایوان خانه گرد هم می نشستند. مادرشان، گیتار می نواخت و بقیه با تم های دسته جمعی و سنتی، همراهی اش می کردند. سرودهای مذهبی ( گاسپل ) در کلیسا، آوازهای مادر و بالاخره آوای موسیقی کانتری که از رادیوی کوچک خانه پخش می شد، روحیه موسیقایی جانی را صیقل می دادند.

جانی در 12 سالگی شعر، ترانه و داستان می نوشت. در 14 سالگی شغل خارج از مزرعه پیدا کرد. باید بین یک گروه گانگستر می چرخید. اما قلبش مالامال از موسیقی بود. هر موقع و هرجا که چند نفر دور هم جمع می شدند استعداد خود را بروز می داد. پس از پایان دبیرستان وارد نیروی هوایی و عازم جنگ کره شد. در همان دوران سربازی نخستین گیتارش را خرید و با چند نفر از هم خدمتی ها، تشکیل یک گروه داد.

پس ازخدمت سربازی، به ممفیس رفت و در سال 54، با شرکت سان رکوردز (همان شرکت معروف به مالکیت سام فیلیپس، کاشف دو استعداد ناب موسیقی راک اند رول یعنی الویس پریسلی و جری لی لوئیس) قرارداد امضا کرد و این، آغاز کار حرفه ای جانی کش در موسیقی بود. ترانه هایی مانند ( گریه کن، گریه کن، گریه کن ) و ( غم نامه های زندان فالسوم ) نام او را در سراسر کشور مطرح کرد.

او با صدايی که کشش چندانی نداشت توانست به يک ستاره تبديل شود. در واقع او فقط يکبار جلسه تمرين صدا داشت که در آن معلمش به او توصيه کرد هيچوقت صدايش را عوض نکند. او با در نظر داشتن اين نصيحت توانست آهنگهای فراموش نشدنی مانند Cry Cry Cry را عرضه کند.

می توان گفت او از با استعدادترين آهنگسازهای دوره معاصر است. آهنگ پر فروش بعدی ديوارهای زندان فالسوم Folsom Prison Walls بود که جانی کش با ديدن فيلمی درباره اين زندان آنرا نوشت.
تا سال ۱۹۵۸ جانی کش گروهی سه نفره به اسم Tenesse ۳ تشکيل داده بود و با نامهای بزرگی مانند الويس پريسلی کار می کرد. اما همزمان با اين پيشرفت، اعتياد او به آمفتامين و مشروبات الکلی باعث شد شهرت روز افزونش در اواخر دهه ۶۰ رو به زوال رود.

در سال 1967 و به قول خودش با خونی آغشته به آمفتامين به داخل يک غار رفت تا در کمال نا اميدی در همانجا بميرد. او با کمال نا اميدی خودش را به دست طبيعت سپرد، ولی آنطور که بعدها در زندگی نامه اش نوشت در همان غار تاريک و تنها بود که خدا را پيدا کرد.
آهنگ Jackson در سال 1968 و بعد از ترک اعتياد جانی کش بيرون آمد. اين آهنگ با همکاری همسر دوم جانی کش نوشته شد. در واقع او بازگشت هنری اش را مديون جوئن کارتر بود که به او کمک کرد اعتياد را کنار بگذارد.

بعد از موفقيت آهنگ پسری به نام سو A Boy Named Sue در سال ۶۹ و با سفارش شبکه تلويزيونی ABC در آمريکا برنامه ای هفتگی به نام Johnny Cash Show به راه افتاد. جانی کش مجری اين برنامه بود و مهمانانش ستاره هايی مانند ری چارلز، نيل يانگ و استيوی واندر ٬ کارل پرکینز و اریک کلپتن بودند.
موفقيت اين برنامه تلويزيونی و انتشار پياپی آهنگهای پرفروش، از اين خواننده و آهنگساز کانتری يک ميليونر ساخت. جانی کش هم از اين درآمد هنگفت برای کارهای خيريه و فعاليت های بشر دوستانه استفاده کرد. سفید و سیاه و سرخ پوست، همه و همه در اشعارش جا می گرفتند. در میانه های دهه 60 با باب دیلن آشنا شد و او را در آلبوم «افق نشویل» همراهی کرد.

کمی بعد، با جوئن کارتر، (عضو خانواده افسانه ای کارتر که طنین موسیقی در رادیوی اختصاصی آنها الهام بخش جانی در ایام کودکی بود) ازدواج کرد. در دهه ۷۰ که همراه با همسرش، کارتر در زمينه تساوی حقوق سياهپوستان، بوميان آمريکايی و رعايت حقوق زندانيان فعاليت های زيادی انجام داد.
جوئن کارتر، همسرش را تا آخر عمر یاری رساند و هم او بود که با همخوانی کنار جانی، رکوردهای فروش را یکی پس از دیگری از دست رقیبان سرسختی چون « بیتلز » و « رولینگ استونز » (در اروپا) و «ری چارلز» و «الویس پریسلی» (در آمریکا) خارج می کرد.

جانی در طول عمرش بیش از ۷۰ آلبوم تهيه کرد. ترانه های او حاکی از عشق به کشورش، عشق به زندگی و چيزی که فقدان آن به شدت در موسيقی کانتری حس می شود ، طنزی بود که جانی کش به کار می برد.
جوئن کارتر، به دنبال عوارض ناشی از عمل جراحی قلب، در ماه مه 2003 درگذشت. جانی هم سه ماه بعد پس از مبارزه ای طولانی با دیابت به همسرش پیوست. با گذشت ۵ سال از مرگ جانی کش، جای خالیش با ترانه هایش پر میشود گویی که هرگز از بین ما نرفته است.

 
بیماریهای جسمی : جانی کش در پایان عمر به بیماری پارکینگسن مبتلا شد و همچنین از دیابت رنج می برد و همین بیماری علت اصلی مرگش بود.

اعتیاد : جانی چندین سال به الکل معتاد بود. مدتی هم به آمفتامین رو آورد که نتیجه اش یک overdose ناقص بود. در سال ۱۹۶۵ هم در El Paso تگزاس بخاطر حمل مواد دستگیر شد.

•      افتخارات :

 راه یافتن به تالار مشاهیر کانتری در سال ۱۹۸۰
 راه یافتن به تالار مشاهیر راک اند رول در سال ۱۹۹۲
 راه یافتن به تالار مشاهیر راکابیلی
 راه یافتن به تالار مشاهیر ترانه سرایان در سال ۱۹۸۴
 راه یافتن به تالار مشاهیر ترانه سرایان نشویل

 دریافت نشان افتخار بنیاد کندی ۱۹۹۶
 دریافت نشان افتخار بتی فورد ۱۹۸۴
 دریافت نشان ملی هنر ۲۰۰۱
 جای پای مشاهیر در هالیوود در خیابان 6320 Hollywood Blvd
 دریافت ۱۱ جایزه گرمی

• 
  کتاب هایی که جانی نوشته :

Man in Black _ autobiography 1975
1986_ Man in White

جانی برای من حکم یه پدرخوانده رو داره ٬ کاش شما هم احساس من رو نسبت به اون داشتید اون وقت میفهمیدید من چی میگم ٬ کاش همون شناختی رو که من به جانی دارم شما داشتید اون وقت درک میکردید من چی میگم..ولی حیف ... یکی از ترانه هاش رو میزارم٬ بهتره بگم یکی از آخرین ترانه هاش

HURT

I hurt myself today
To see if I still feel
I focus on the pain
The only thing that's real

 امروز خودم را آزردم
تا ببينم هنوز می تونم احساس کنم
روی درد تمرکز کردم
روی تنها چيزی که واقعی ایست