همانا که آمد شما را خبـــــــــــر؟ **  که ما را چه آمـــد ز اختر به سر؟

از این مارخوار اهرمن چهرگان ** ز دانـایـی و شــــرم بی بهرگـــان

ازاین زاغ ساران بد آب ورنگ ** نه هوش ونه دانش نه نام ونه ننگ

ز پیمـــان بگردند و از راستـــی **  گرامی شود کــــژی و کـــا ستــی

شود خوارهرکس که بود ارجمند  ** فرومایه را بــخــت گردد بــلـــنـــد

پراکنده گردد بــــــــدی در جهان** گزند آشــــــکار و خوبی نهــــان

نشان شــب تیــــره آمـد پــــدیــــد ** همی روشنــایی بخواهد پــــریــــد

شود بنده بی هنر شهــــــریــــــار ** نــژاد و بـــزرگـــی نیاید به کـــار

زیان کســـان از پی سود خویــش ** بجویـنـد و دین اندر آرند پـــیـــش

بریزند خـــــــــون از پی خواسته ** شـــود روزگـــار مهـان کاســتـــه

ز شیر شـتــر خوردن و سوسـمار ** عرب را به جایی رسید ست کـــار

که تـــــــــاج کیـــانــــی کند آرزو ** تفو بر تو ای چرخ گردون تفـــــو

پر از درد دیدم دل پارســـــــــــــا ** که اندر جهــــان دیو بود پادشــــا

نمانیم کین بوم ویـــــــــــران کنند ** همی غارت از شهر ایـــــران کنند

نخوانند بر ما کسی آفـــــــــــرین ** چو ویران بود بوم ایــــران زمیــن

دریغ است که ایران ویران شود ** کنام پلنگـــــــــان وشیــــــران شود

همه سر به سر تن به کشتن دهیم **  از آن به که ایــــران به دشمن دهیم

چو ایران مباشد تن من مبــــــــاد ** در این مرز و بوم زنده یک تن مباد

                                                       پاینده فردوسی
                                                          پاینده ایران
                                                       زنده باد آزادی